140gr. Ochre Vinyl
Dit artikel is niet meer te bestellen.
Geen reviews
Alluvium' is het vierde album van C Duncan, de klassiek geschoolde multi-instrumentalist en singer-songwriter uit Glasgow, uitgebracht door Bella Union. Na despookachtige vervoering van Architect (2015), de op de Twilight Zone geïnspireerde mijmeringen van The Midnight Sun (2016) en het rijkelijk melodieuze Health (2019), is Alluvium een sublieme smaakverfrisser voor Duncan (C voor Christopher), boordevol gerevitaliseerde vloeiendheid: een verwarmend bericht uit de daglichtzone, zo je wilt. Met persoonlijke verhalen als vruchtbare bodem voor zijn veelzijdige groei, navigeert Alluvium zijn vele tonen en stijlen met lichtheid en gratie. Zoals Duncan uitlegt: 'Met Alluvium wilde ik een positieve plaat maken met veel verschillende muzikale ideeën en teksten die van serieus naar speels naar over-the-top romantisch konden gaan op een vloeiendemanier.' Dat gevoel van vloeibaarheid geeft de goed getitelde opener, 'Air,' het eerste nummer geschreven en opgenomen voor het album. Met de zwier, lichtheid en discrete complexiteit van John Grant's symfonische intimiteiten, zet het nummer de toon voor een album dat weet dat het einde soms zaadjes kan zaaien voor wedergeboortes. Geïnspireerd door een gesprek dat Duncan had met zijnoverleden grootmoeder over haar leven, reflecteert het Carpenters-achtige 'We Have A Lifetime' op de noodzaak om de dingen los te laten die je niet kunt veranderen en de dingen te accepteren die je wel kunt veranderen, een een nederig ontwerp voor het leven, handig geplaatst op een rustige achtergrond. De behendige linkse draai van 'Bell Toll' laat Duncan's dynamiek horen, die doet denken doet denken aan een ontmoeting tussen Michel Legrand en de vroege Kate Bush. Het tedere intermezzo van 'Lullaby' volgt en maakt de weg vrij voor 'Torso', een liefdesliedje met poëzie in het hart. 'Het gaat over hoe je elk deel van jezelf voor iemand zou kunnen weggeven (metaforische ledematen en al!) en toch nog completer kunt zijn,' zegt Duncan. 'De wereld om je heen verdwijnt en het enige dat telt is deze intense adoratie. In het duidelijkste geval van de invloed van de lockdown op Alluvium, legt 'Pretending' een verslag van een verhuizing uit de stad op een luchtige, bevrijde popmelodie. Elders, gedijt Duncan in lichtvoetige contrasten, door liedjes over verandering en afscheid te plaatsen op weelderige soft-pop ('You Don't Come Around'), zero-gravity synth-pop ('I Tried') en misty-eyed hypnagogische walsen ('Sad Dreams'). Het titelnummer is een door een klavecimbel geleide mijmering, 'Earth' een soort vervolg op 'Air', volgens Duncan, een mix van 'het melodramatische en het alledaagse. Het is aan de ene kant apocalyptisch, en aan de andere kant is het een verslag van iemand die zijn TV uitzet, zijn persoonlijke bezittingen inpakt en simpelweg verhuizen voordat de zon verdwijnt uit het bestaan. Het kan worden toegeschreven aan allerlei soorten maar het gaat in wezen over alles in brand steken en weglopen en weglopen.'
