Moanin’ van Art Blakey & The Jazz Messengers is een baanbrekend jazz-album uit 1959, en geldt als een van de hoogtepunten van de hardbop. Opgenomen met een dynamische nieuw samengestelde bezetting onder supervisie van drummer en bandleider Blakey, combineert dit album het energieke ritme van het oorspronkelijke jazz-idiom met soulvolle melodieën en een duidelijke invloed van blues en gospel. De aanwezigheid van jonge, getalenteerde musici als Lee Morgan, Benny Golson, Bobby Timmons en Jymie Merritt zorgde voor een fris geluid, waarbij iedere muzikant de ruimte kreeg om zijn persoonlijkheid te tonen. Het genre hardbop wordt op deze plaat op een toegankelijke en uitgesproken manier vertolkt; het straalt zowel speelsheid als serieuze virtuositeit uit. Blakey’s leiderschap is duidelijk merkbaar: zijn onnavolgbare drums geven elke track een hechte, meeslepende groove. De composities zijn inventief maar stevig geworteld in de jazz- en blues-traditie, met een boventoon van persoonlijke expressie en improvisatie. De muziek is zowel herkenbaar als verrassend, en bruist van het samenspel. De populariteit van de titelsong, met zijn directe, krachtige melodie en verrassend eenvoudige harmonieën, zorgde er mede voor dat het album uitgroeide tot een evergreen in de jazzgeschiedenis.