Alela Diane - Who's Keeping Time?

Who's Keeping Time? is het album uit 2026 van de in Portland gevestigde singer-songwriter Alela Diane, dat stevig geworteld is in het hedendaagse folkgenre. Het album is in tien dagen live opgenomen op de zolder van haar Victoriaanse huis uit 1892 in Portland, Oregon, en bevat rauwe, oprechte uitvoeringen van een klein ensemble met drummer Danny Austin-Manning, coproducent Sam Weber, bassist Sebastian Owens en bijdragen van artiesten als Anna Tivel en Peter Lalish van Lucius. Zonder clicktracks of studiotrucs roept het album een intieme, gezellige ruimte op, gevuld met antieke quilts, instrumenten, relikwieën en zonlicht, waarbij de nadruk ligt op menselijke imperfectie en aanwezigheid te midden van de vluchtige schoonheid en chaos van het leven. Het album mijmert over de seizoenen van het leven en verweeft thema's als zelfontdekking, verdriet, gemeenschap, eenzaamheid en het verstrijken van de tijd in suggestieve, weidse nummers die variëren van sussende intimiteit tot rauwe bekentenissen en filmische hoogstandjes. Alela's welluidende stem verankert verkenningen van persoonlijke kwetsbaarheid, politieke woede, familiale liefde en bitterzoete acceptatie van sterfelijkheid, waarbij duisternis in evenwicht wordt gebracht met opzettelijk licht. Deels geïnspireerd door het verlies van folklegende Michael Hurley, transformeert het pijn in gedeelde wijsheid en bevestigt het haar status als tijdloze troubadour in de folkmuziek. "In circles and ever changing, “Who’s Keeping Time?” is a musing on life’s seasons—fleeting truths of beauty and chaos. For 10 days in August of 2025, we made this record in the attic of my 1892 Victorian home in Portland, Oregon, where all the songs were written. The scene felt kindred to a mouse house: a cozy world of built of antique quilts, musical instruments, sound baffles, relics, marigolds, great-grandma’s dolls, old photographs, paintings and brightly colored rugs. Sunshine poured through the skylights as Maggie the cat slept atop the pre-amps and inside guitar cases. We played these songs together in one room: no click tracks, no tricks, and no fuss. This is music from the hearts and breathing bodies of human beings, imperfect as we may be. I hope we can all take pause, and remember what is real — thanks for listening"