Blackstar is een album uit 2016 van David Bowie waarin artrock, jazz, experimentele rock en elementen van avant-gardemuziek worden vermengd tot een compact, nachtelijk geluidslandschap. Het album is opgenomen met een groep New Yorkse jazzmuzikanten en zit vol met ingewikkelde ritmes, springerige drums, rusteloze saxofoonlijnen en schimmige elektronische texturen. De arrangementen voelen zowel geïmproviseerd als zorgvuldig vormgegeven aan, waarbij Bowie's stem vaak als een verteller boven een griezelige, filmische achtergrond zweeft. Ondanks de relatief korte speelduur voelt het album ruimtelijk en conceptueel samenhangend aan, waarbij het voortdurend schakelt tussen dreiging, melancholie en breekbare schoonheid. Blackstar, gemaakt terwijl Bowie geconfronteerd werd met zijn eigen sterfelijkheid, is doordrenkt van thema's als transformatie, nalatenschap en het raadsel van identiteit. De teksten geven de voorkeur aan symboliek en indirecte beeldspraak boven rechttoe rechtaan bekentenissen, en nodigen uit tot aandachtig luisteren en meerdere interpretaties in plaats van gemakkelijke antwoorden te bieden. Vocaal klinkt Bowie tegelijk kwetsbaar en indrukwekkend, waarbij hij de beperkingen van zijn late carrière omzet in expressieve kracht. De sfeer van het album is resoluut modern, maar wordt achtervolgd door echo's van zijn vroegere persona's, alsof hij zijn hele artistieke leven samenvouwt tot één laatste, van vorm veranderend statement. Blackstar staat uiteindelijk voor een gedurfd, genre-overschrijdend afscheid dat zijn muziek zelfs aan het einde van zijn carrière naar nieuw terrein duwde.