Life Is Killing Me is het zesde studioalbum van de Amerikaanse band Type O Negative en geldt als een van hun meest kenmerkende werken binnen het gothic metal-genre. Op het album verweeft de band zwaar aangezette, doom-achtige riffs en sfeervolle gothicklanken met een bijtend gevoel voor humor en de diepe, karakteristieke stem van frontman Peter Steele. Deze combinatie levert een unieke sfeer op waarin melancholie, ironie en existentiële reflectie samenkomen. Het album behandelt thema’s als sterfelijkheid, psychische worstelingen, relaties, en de vergankelijkheid van het leven. De donkere doch melodieuze toon is vooral terug te horen in zowel de muzikale productie als de teksten, die doorspekt zijn met persoonlijke en vaak zelfkritische beschouwingen. De band weet sombere onderwerpen als ziekte, dood en vervreemding regelmatig te voorzien van zwarte humor, waardoor het album ondanks het zware karakter toegankelijk en soms zelfs wrang grappig wordt. Life Is Killing Me verscheen in het begin van deze eeuw en werd uitgebracht als dubbel-cd. Het album bevat vijftien nummers en varieert muzikaal van directe gothic metal tot meer experimentele tracks, waarbij de band ook ruimte laat voor tragere, atmosferische passages en meer groovende ritmes. De productie is rijk en gelaagd, waarbij de diepe baslijnen van Steele en de zware gitaren van Kenny Hickey centraal staan. Enkele tracks die op dit album voorkomen zijn het energieke en zelfspotvolle 'I Don’t Wanna Be Me', het titelnummer 'Life Is Killing Me', waarin de existentiële toon van het album goed naar voren komt, en het uitgesproken melancholische 'Anesthesia'. Daarnaast bevat het album een opvallende cover van 'Angry Inch', die bijdraagt aan de diversiteit en excentriciteit van de plaat. Life Is Killing Me markeert een belangrijk moment in de discografie van Type O Negative. Het is een album waar de band haar vertrouwde melancholie en zwarte humor maximaal benut om thema’s rondom het leven, de dood en persoonlijke demonen tastbaar en herkenbaar te maken. Daarmee vormt het zowel een afsluiting van een creatieve periode voor de band als een belangrijke mijlpaal binnen het gothic metal-genre.