Katatonia's 'Sounds of Decay' is een mini-album dat wordt beschouwd als een belangrijk werk binnen het death/doom genre. Met deze release weet de band de kenmerkende sombere sfeer en melancholie van hun eerdere werk verder uit te diepen. De muziek op het album kenmerkt zich door zware, trage gitaarpartijen, afgewisseld met intense en rauwe vocalen, wat samen een gevoel van verlatenheid en introspectie oproept. Het album laat een duidelijke ontwikkeling horen ten opzichte van hun voorgaande werk, waarbij de sfeer donkerder en de arrangementen meer uitgepuurd aanvoelen. Het album bestaat uit drie nummers die elk een eigen invulling geven aan het centrale thema van verval en emotionele duisternis. Een opvallende track is 'Nowhere', waarin de combinatie van zware riffs en ingetogen passages overtuigend samensmelten tot een broeierig geheel. Ook 'At Last' valt op door de kracht en dynamiek, waarbij de ingetogen momenten contrasteren met uitbarstingen van intensiteit. Verder is 'Right into the Bliss' een voorbeeld van hoe de band melodie en zwaarte weet te balanceren, zonder de karakteristieke somberheid uit het oog te verliezen. De productie van het album draagt bij aan de rauwe en organische sfeer. Er is bewust gekozen voor een geluid dat minder gepolijst is, wat de emotionele lading versterkt en bijdraagt aan de beleving van het album als geheel. De instrumentatie blijft herkenbaar voor fans van doom metal, met een sterke focus op gitaar, bas en trage, krachtige drums. 'Sounds of Decay' verscheen in de tweede helft van de jaren negentig op CD. Het album wordt door kenners vaak bestempeld als een van Katatonia’s beste releases en markeert tevens een overgangsfase in het geluid van de band, die met deze EP hun laatste wapenfeit binnen het extreme metalen spectrum leverden. Het blijft tot op heden geliefd onder liefhebbers van melancholische en duistere metal.